Plattdütsch

Diese Seite ist für Besucher gedacht, die gerne etwas auf Niederdeutsch (Platt) lesen möchten. Wie die
Leseproben aus den Büchern, wird auch diese Seite künftig wechselnde Texte enthalten. Viel Freude
beim Stöbern!

Nu geiht dat los:

Liebeskugeln - Diebeskugeln

Hebbt se jo all mal wat klaut?

Dat is viellicht n slimmet Geföhl. Du nimmst dat so ernst und so persönnlk, dat die de Fust in de Tasch
upgeiht.
Mi is dat för korten passiert.
Ik kem up en Sonndagmorgen ut de Dör un wull min Auto ut de Garage halen, as ik dacht: Nanu, in us
Vörgarden fehlt doch wat. Un tatsächelk, an de Steh, war en Skulptur ut veer blaue Kugel stunn, wer nu
blot noch en Koperröhr, war de Kugeln upseten harrn.
„Dat is ja allerhand.“ segg min Fro un kunn dat gar nich glöben. Twe Joahr har dat Ding da nu stahn. Ik
har de Skulptur sülms tosamenboat. De unnere Kugel weer grötter as de daboben up. Un de dann kem,
wer woller lütter as de unnerste. Un de ganz baben wer, sone gröne, har min Fro van Fro Konsul ton
Geburtsdag kregen. Alle veer Kugeln haar ik mit veel Leevde tosamensett und mit Aquarienkitt klevt. Dat
weern richtige Liebeskugeln, so gern harrn wi se.
Man kunn dat Kunstwark baben anpacken und drägen. Dat harr de Verbreker woll ok fix rutkregen.

Mine Fro entwickelte in nullkommanix en dedektivischen Spörsinn.
„De hett dat klaut, as dat nich mehr regen de.“ meente se. „Kiekins, war de Skulptur seten hett, is dat
ganz drög. Also hett de dat Ding in de fröhen Morgenstunnen klaut. Da hett dat nämlich nich mehr
regent.“
Dabi keek se mi richtig `n beten triumphierend an, as wenn se seggen wull: „Du weerst woll `n
Professor, aber ik wet, war `t lang geiht.“

Ik hebb ja ok gar nich protesteert. So as se dat kombineerte, kunnt woll west wen.
„Un, hest ok n Verdacht?“ froog ik se.
„Ja, dat kann blot de Zeitungsmann van datt Blatt west wen, dat Sonndags kummt.“
„Vörsicht!“ mahnte ik se „Kine vörsnellen Verdächtigungen!“

Wat sin kunn, wer woll, dat wi em as Tügen ankieken schulln. Also mussen wi weten, wer an dissen Dag
für de Tostellung ideelt weer.
As ik sowiet wer, nämlich na twölm, har de Zeitung all sloten.
Wer ja ok Sonndag.

Afsehen davan, dat disse Affäre mi den ganzen Sonndag versaut hett, fung ik an, över de kriminologische
Faktor „Viktimologie“ natodenken. Na disse Weetenschapt het dat Opfer jümmers en beten Mitschuld.
Dat het: harr ik de Skulptur nich in den Vörgarden sett, harrn se mi dat Ding ok nich klaut. So eenfach is
dat. Also wat maken?:
Up de Polizei kunnst nich töven. De harr mit den Castor nog todohn un all de Sipos na Gorleben schickt.
Un denn wer ja BSE un de Mul- un Klauensüke veel wichtiger a s so`n klaute Skulptur. Abers: wer dat
denn nich ok so ne Art Süke – dat Klauen?!

Also: Alle Büsche un moien Kunstwarke rut ut den Garden un rin int Hus?
Den ganzen Vörgarden betonnieren. Dann könen se di nix mehr klauen.
Aber wullt dat denn?
Un so `n beten Spannung mut doch ok ween. Villicht snappst ja mal so `n Deev.
Also ik hebb mi hensett un woller en Skulptur tosamensett. Ok woller mit ganz veel Levde. Ok up de
Gefahr, dat ut de „Liebeskugeln“ woller „Diebeskugeln“ warn.


De Plattsnackdag

van Dieterfritz Arning - upschreven för sin Kusendoktor


De besten Infalln hebb ik, wenn ik in Bett ligg un nich slapen kann. Dann mal ik mi ut, wat ut mi noch
Grötteres warn kunnt harr, wat ik mi annern Mand koppen schull, dat ik en lütje Freud mehr kreeg, wat ik
mine Enkels schenken kunn oder wat ik annerswat utfreeten kunn.
Faken passeert aber ok, dat mi wat infallt, wat ik schrieven kunn.
Nu is ja bekannt, dat ik gern ok mal platt snack. Dat do ik op de Theaterböhn van Bloherfelde un in usen
Staatstheater int lütje Hus, nämlich bi de August-Hinrichs-Lüd. Un in disse Tosamenhang kem ik op den
Infall, mal en Plattsnackdag intorichten. De kunn enmal de Week, enmal in Mand oder eenmal in en
Veerteljahr wesen.
„Wo stellst du di dat denn woll vör?“, wull min Fro weten, de ik dat vertellt har.
„Ik stah klock söben up un segg to di nich „Guten Morgen, mein lieber Schatz.“
„Un wat seggst du?“
„Moin. Hest good slapen?“
„So, so.“
Ik glöv, ik harr se noch nich so richtig övertügt, min Fro.”
„Un denn? Wo geiht dat wieter, Dieter?“
„Ja, un wenn dat Telefon bimmelt, gah ik ran un segg min Nam. Un wenn min Fründ Fokki an de anner
Enn is, denn fangt de seker an to lachen, wenn ik Platt snack. Aber dat makt ja nix. Un wenn da so en
Frominsch van en Firma is, de mi wat andreihen will, denn leggt de seker woller den Hörer up und denkt,
se harr en Nummer in Holland anropen. Denn hebb ik min Roh vör de.“
„Un wenn du wat köpen wullt?“
„Dat bruk ik ja nich an den Plattsnackdag to don. Dat kunn ik ja en Dag fröher don.“
„Ik weet nicht. Du kannst dat ja mal utprobeern.“
„Ik freu mi nu all op de Gesichter, wenn de Lüd wat mit mi besnacken wüllt, un meent, seh kunn mi up
Hochdütsch övert Ohr haun, wil se denkt, dat ik blots Platt snacken kann.“
„Nu mak dar ober kin Spijök ut. Nich dat de Schöt na achtern los geiht.“
Also, ji seiht all, dat min Fro nich so heel begeistert van min Infall wär. Un nu wüllt ji seker weeten, of ik
dat denn ok wahr makt heff, wat ik mi överleggt hebb. Ja!
Jeden Middeweek is min Plattsnackdag. Also nich vandaag un nich vanabend. Aber morgen fröh könnt ji
mi anropen un denn snack ik den heelen Dag blots Platt. Ik hebb dat nu all veermal dörtrucken. Enmal
weer ik bi min Kusendoktor. Utgereknet op en Middeweek harr he mi vörladen. Ik harr mi ja wat darbi
dacht, dat ik den Middeweek nahmen harr. Middeweeks hebbt de Doktors namiddags all dicht. Un ok de
Behörden hebbt namiddags keene Spreekstünn. Dadör hebb ik dat Unnernehmen „Plattsnackdag“ all en
beten entspannt. Aber an dissen Middeweek-Vörmiddag seet ik bi min Tähndoktor op den Stohl, un denn
käm he rin, lachte, so as he alltieds lachen de und reep mit utstreckte Arm: „Guten Morgen, Herr Arning,
wie geht es Ihnen?“
„Moin. Ik heff Kuskelln, Herr Doktor.“
„Hahahahaha“, lachte he, wil he nix verstunn un glövte, dat ik en van mine Böhnenwitze maken wull. He
kennt mi nämlich nich blots as en goden Patienten, sondern ok as Schauspeeler van de Bloherfelder
Theatergruppe.
„Na, denn wollen wir mal reinschauen. Machen wir doch mal den Mund auf.“ Un denn kloppte he mit sin
Metall gegen mine Tähn un frog, of dat weh de.
„Dat kellt mi bit int oog, wenn Se mit dat kole Ding gegen mine Tähn kamt, Herr Doktor.“
Nu lachte he nich mehr „hahahahaha“. Nu wer dat blots noch en lauet „heheheheh“. Bestimmt harr he
blots „Herr Doktor“ verstahn. Dat wär mi ja ok klar, dat de nich allens verstahn kunn. Aber dat wull ik ja
mit den Plattsnackdag ok dörsetten: dat de Lüd sik mit de plattdütsche Spraak beschäftigen, eh dat se
utstarft.
„Ist sonst alles in Ordnung mit Ihnen?“, frog he mi besorgt, käm extra van achtern na vörn un keek mi in
de Oogen.
„Mit mi is all op Steh, Herr Doktor. Blots de Kusen kellt mit, wenn dar wat Koolet gegen komt. Ok bi
Water, Beer oder Melk.“
„Herr Arning,“, seegt he nu. “üben Sie wieder für ein plattdeutsches Stück? Sind total im Dialekt drin,
was? Hahahaha. Ich kann Sie gar nicht richtig verstehen.“
„Herr Doktor, dat is keen Dialekt. Dat is en Spraak, dat Plattdütsche. En Minderheitenspraak, de dör en
Konvention unner besünneren Schutz steiht. Un vandag is min Plattsnackdag. Dar snack ik blots Platt.
Wenn ik morgen wollerkamen schall, is mi dat ok recht. Ik will ja gesunne Tähn hebben, nich.“
„Nein, wozu habe ich denn eine Mitarbeiterin vom Lande. Die kann es ja übersetzen, was Sie sagen
wollen.“
„Dat weet de ja ok nich, wat ik seggen will. Aber schall mi recht wesen.“
Ja, un so hebbt wi denn dat Problem angahn. Un as de Reken käm, kreeg ik den Mund nich woller to. De
war op Plattdütsch schreven, un as ik op dat Datum keek, käm ik dor achter, dat se op en Middeweek
schreven weer. Kiek, nu hett min Doktor woll ok sin Plattsnackdag op en Middeweek. Un dat schull mi gar
nich wunnern, wenn he an sin Praxisdöör en Schild uthangt harr:

Hier wat deep bohrt und platt snackt – jeden Middewek!